چند تک بیتی نغز از مثنوی معنوی

**** 

آب دریا را اگر نتوان کشید

هم به قدر تشنگی باید چشید

 

حاصل عمرم سه سخن بیش نیست

خام بدم پخته شدم سوختم

عاقبت عاشقی آموختم

****

 

 

 

 

نام احمد نام جمله انبیاست

چون که صد آمد نود هم پیش ماست

****

گر به صورت آدمی انسان بدی

احمد و بوجهل خود یکسان بدی

****

چو بسی ابلیس آدم روی هست

پس به هر دستی نباید دست داد

****

خرده گیرد در سخن بر بایزید

ننگ دارد از وجود او یزید

****

هیچ وازر وزر غیری بر نداشت

هیچ کس ندرود تا چیزی نکاشت

****

تا توانی پا منه اندر فراق

ابغض الاشیاء عندی الطلاق

****

 

گفت پیغمر که چون کوبی دری

عاقبت زان در برون آید سری

چون نشینی بر سر کوی کسی

عاقبت بینی تو هم روی کسی

چون ز چاهی می کشی هر روز خاک

عاقبت اندر رسی در آب پاک

****

گفت پیغمبر که یزدان مجید

از پی هر درد درمان آفرید

****

سر زهوا تاختن از سروریست

ترک هوا قوت پیغمبریست

****

چشم کودک همچو خر در آخرست

چشم عاقل در حساب آخر ست

****

قیمت هر کاله میدانی که چیست

قیمت خود را ندانی احمقیست

****

پیر پیر عقل باشد ای پسر

نی سفیدی موی اندر ریش وسر

****

هر که او بیدارتر پر درد تر

هر که او آگاه تر رخ زرد تر

****

عاشقی کز عشق یزدان خورد قوت

صد بدن پیشش نیرزد تره توت

****

حد خود بشناس و بر بالا مپر

تا نیفتی در نشیب شور و شر

****

زشت باشد روی نا زیبا و ناز

سخت باشد چشم نابینا و درد

****

زاغ اگر زشتی خود بشناختی

همچو برف از درد وغم بگداختی

****

سالها تو سنگ بودی دلخراش

آزمون را یک زمانی خاک باش

****

بدگهر را علم وفن آموختن

دادن تیغ است دست رهزن

تیغ دادن در کف زنگی مست

به که آید ،علم ناکس را بدست

****

گنج بی مار وگل بی خار نیست

شادی بی غم در این بازار نیست

****

مار بد ار زخم زند بر جان زند

یار بد بر جان وبر ایمان زند

****

ای اخی دست از دعا کردن مدار

با اجابت یا رد اویت چکار

گراجابت کرد آن بس نکوست

ور کند مردودآن هم لطف اوست

****

تا نگرید ابر کی روید چمن

تا نگرید طفل کی نوشد لبن

****

تا نگرید طفلک حلوا فروش

دیگ بخشایش نمی آید به جوش

****

معدن صبر ست تن ،معدن شکر ست دل

معدن خنده ست شش،معدن رحمت جگر

****

پر خواری تو جمله ز پر خواری توست

کم خوار شوی ،گر تو کم خوار شوی

****

رزق تو بر  زتو عاشق تر است

هان توکل کن ،ملرزان پا و دست

****

بر سر هر لقمه بنوشته است عیان

کز فلان بن فلان بن فلان

****

نردبان  خلق  این  ما و منیست

عاقبت زین نردبان افتادنیست

هر که بالاتر رود ابله تر است

کاستخوان او بتر خواهد شکست

****

مادر بتها بت نفس شماست

زان که آن بت مار و این بت اژدهاست

زان که این نفس بهیمی ....است

زیر آن بودن از آن ننگین تر است

****

پند گفتن با جهول خوابناک

تخم افکندن بود در شوره خاک

****

روی خواهم کرد آخر در لحد

آن به آید، که کنم خو با احد

****

 

 

 

 

 



تاريخ : جمعه بیست و یکم آبان 1389 | 17:0 | نویسنده : ســـهــیـــل |